Οκτώ χρόνια την περίμενα αυτή τη μέρα.
Την ιστορική 21η Αυγούστου, που η Ελλάδα βγήκε από τα μνημόνια.
Και η αλήθεια είναι μία: παρά τη συνεχιζόμενη καταστροφολογία, εν έτει 2018 βγαίνουμε από τα μνημόνια, με την κοινωνία όρθια. Με την Ελλάδα σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτή που ζούσαμε το 2014.
Το αποδεικνύουν τρία συγκεκριμένα μεγέθη που μετρά η ΕΛΣΤΑΤ. Εχει ενδιαφέρον να τα δούμε. Και να συγκρίνουμε. Να συγκρίνουμε πώς διαμορφώθηκαν τα τρία αυτά μεγέθη κατά τα δύο πρώτα μνημόνια και πώς κατά το τρίτο πρόγραμμα Τσίπρα.

Ξεκινάμε, ασφαλώς, με την ανεργία…
Τα δύο πρώτα μνημόνια δημιούργησαν μια ολόκληρη γενιά άνεργων Ελλήνων. Τα νούμερα της ΕΛΣΤΑΤ είναι σοκαριστικά.
Από 7,3% το Μάιο του 2008, η ανεργία έφτασε στο 27% το Μάιο του 2014, τη χρονιά του περίφημου «success story»…
Είκοσι μονάδες αύξηση. Στο σύνολο του πληθυσμού αυτό. Γιατί στις παραγωγικές ηλικίες, ένας στους δύο έχασε τη δουλειά του. Μιλάμε για κανονική σφαγή στην αγορά εργασίας, που όμοιά της –σε τόσο σύντομο διάστημα- δεν έζησε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης, παρά μόνον σε καιρό πολέμου.
Ακολούθως, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η ανεργία πέφτει σταθερά. Εχει φτάσει σήμερα στο 19,5%, με σαφή καθοδική τάση.
Σύμφωνα, μάλιστα, με τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ, στο 7μηνο του 2018 κάναμε ρεκόρ 18ετίας στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.

Και αμέσως ακολουθεί το ερώτημα: «Με τι μισθούς;». Η ΕΛΣΤΑΤ απαντάει και σε αυτό, με το δείκτη εξέλιξης του μισθολογικού κόστους. Την ετήσια μεταβολή του ωρομισθίου ανά τομέα, στο σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας. Πόσο αυξάνεται ή μειώνεται το μεροκάματο του Ελληνα, δηλαδή. Η εικόνα είναι απολύτως σαφής. Και εδώ…
Από τις 120,4 μονάδες το 2010, ο δείκτης πέφτει στις 86,3 μονάδες το 2014, με πορεία συνεχώς πτωτική. Αυτό αλλάζει από το 2015 και μετά. Επιτέλους, η γραμμή αρχίζει και πάλι –αργά, αλλά σταθερά- να ανεβαίνει. Σήμερα, έχει φτάσει στις 92,3 μονάδες.

Αρα, σε σχέση με το 2014, έχουμε:
– και περισσότερες δουλειές
– και μεγαλύτερο μεροκάματο.
Αυτό δείχνουν τα επίσημα νούμερα, αντίθετα προς την καταστροφολογία των συστημικών media.

Ολα αυτά, επιβεβαιώνονται απολύτως και από την πορεία του κινδύνου φτώχειας, μέγεθος που επίσης μετρά η ΕΛΣΤΑΤ. Το πόσοι πολίτες βρίσκονται σε κοινωνικό αποκλεισμό ή κίνδυνο φτώχειας, δηλαδή.
Με τα δύο πρώτα μνημόνια (2010-2014) ο κίνδυνος φτώχειας μονίμως αύξανε. Από το 2015, όχι μόνο σταμάτησε η αυξητική πορεία, αλλά παρατηρείται και μια σταθερή αποκλιμάκωση.
Δύο παρατηρήσεις:
– Παρατήρηση πρώτη: Είναι σαφές ότι στα βασικά μεγέθη, τα τελευταία χρόνια έχουμε αισθητή βελτίωση. Είναι αρκετή; Οχι. Θα θέλαμε όλοι μας να είναι μεγαλύτερη και πιο αισθητή; Θα θέλαμε.
Ομως, μπορούμε να λέμε στον κόσμο ότι τα πράγματα πηγαίνουν όλο και χειρότερα; Οχι, δεν μπορούμε. Είναι καθαρό ψέμα αυτό. Και, δυστυχώς, το ακούμε -ακόμη και σήμερα- από επίσημα χείλη. Αυτό είναι τραγικό.
– Παρατήρηση δεύτερη: Οπως προαναφέραμε, επί ΠΑΣΟΚ – ΝΔ η κοινωνία στέναζε (όλοι οι αρνητικοί δείκτες χτύπησαν κόκκινο) και επί ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, άρχισε επιτέλους και πάλι να ανασαίνει. Και όμως, ακούμε καθημερινά από τη ΝΔ ότι η κυβέρνηση καταστρέφει τον τόπο. Παρότι –επιτέλους, μετά από χρόνια- οι δείκτες άρχισαν να βελτιώνονται!
Μα, τότε, τι θα μας έλεγαν αυτοί οι άνθρωποι αν τα στοιχεία ΔΕΝ είχαν βελτιωθεί;

Από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Kontra, με τον Γιώργο Μελιγγώνη.