Στο κοινοβούλιο έπεσαν κορμιά, η μάχη άναψε για τα καλά και η χθεσινή ψηφοφορία (που έβγαλε 151 «ναι» για την κυβέρνηση) δεν ήταν παρά μόνον η αρχή.

Μάλιστα, το πόσο άγρια διαμορφώνεται η κατάσταση στη χώρα αποδεικνύεται από όσα βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας, πράγματα πρωτόγνωρα και άκρως ανησυχητικά για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

Πρώτη και μεγαλύτερη απόδειξη; Οι απειλές, οι εκβιασμοί και οι τραμπουκισμοί σε βουλευτές και υπουργούς.
– Και, φυσικά, δεν μιλώ για τις αντιδράσεις απλών πολιτών, που έχουν το δικό τους τρόπο σκέψης. Αυτά τα έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν.
– Μιλώ για την κομματική οργάνωση, ενορχήστρωση και απόλυτη κάλυψη που παρέχεται σ’ αυτά.

Θυμίζω ότι έχει δοθεί, ήδη, εντολή από την εισαγγελία του Αρείου Πάγου για προκαταρκτική έρευνα αναφορικά με τη δράση ενός Προέδρου ΝΟΔΕ, που παρακινούσε σε αποστολή απειλητικών μηνυμάτων σε βουλευτές, ενώ υπάρχει και άλλος γνωστός και μη εξαιρετέος γαλάζιος δημοσιογράφος, κατά δήλωσή του υποψήφιος με τη ΝΔ στις επόμενες εκλογές, που έσπευσε να υπερασπιστεί τις απειλές και τους τραμπουκισμούς, γράφοντας «καμία λύπηση στους Τσιπραίους. Μόνο αηδία και οργή». Και αυτά γίνονται από επώνυμα στελέχη της ΝΔ, πια! Και ο Πρόεδρος της ΝΔ δεν καταδικάζει τίποτα και κανέναν από όλους αυτούς, έστω λεκτικά.

Ε, τέτοιο πράγμα δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ.

Δεύτερον, δεν είχαμε ξανακούσει ποτέ στο παρελθόν δημόσια δήλωση, σαν και αυτή του κ. Γιώργου Μαυρωτά, του αντιπροέδρου του Ποταμιού, που βγήκε και είπε ότι επειδή ο Σπύρος Δανέλλης αποφάσισε –λέει- να στηρίξει την κυβέρνηση στην ψήφο εμπιστοσύνης, το ΠΟΤΑΜΙ -για να εκδικηθεί τον Τσίπρα- σκέφτεται να αλλάξει τη στάση του στη συμφωνία των Πρεσπών και να μην την ψηφίσει τελικά. Ποια; Τη συμφωνία που λύνει ένα κορυφαίο εθνικό θέμα.

Δηλαδή, η δήλωση Μαυρωτά ήταν ο ορισμός του μικροκομματικού συμφέροντος που τίθεται πάνω από το εθνικό. Ο ορισμός της «μικροκομματίλας», που λέγαμε παλιά.

Και, πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο κ. Μαυρωτάς, προέβη σε ένα τέτοιο ατόπημα. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι, μάλλον, λόγω σχετικής απειρίας ο άνθρωπος δεν κατάλαβε τι είπε. Ευτυχώς, όταν έκατσε ήρεμα και το σκέφτηκε, το καταλάβε και ο ίδιος. Βγήκε, λοιπόν, χτες στο ραδιόφωνο και ξεκαθάρισε ότι οι δύο ψηφοφορίες -ψήφος εμπιστοσύνης και Συμφωνία των Πρεσπών- δεν συνδέονται και πως οι «αυριανές αποφάσεις δεν θα επηρεαστούν από τις σημερινές εξελίξεις». Και για να μη μένουν θολά σημεία πρόσθεσε ότι «Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι θετική και πρέπει να την ψηφίσουμε». Γιατί αυτά τα πράγματα δεν πρέπει λέγονται. Είναι ντροπή.

Και να κλείσω, τρίτον, με τον ταλαντούχο κ. Χάρη Θεοχάρη, που ενώ επίσης έλεγε ότι θα ψηφίσει τη συμφωνία των Πρεσπών, μετά την ένταξή του στη ΝΔ, άλλαξε άποψη. Και εδώ έχουμε κάτι πρωτοφανές.
Αν θέλουμε να ακριβολογήσουμε και όχι να λαϊκίσουμε,
– είναι άλλο πράγμα να είσαι βουλευτής σε ένα κόμμα, που ο Πρόεδρός του έχει μια δεδομένη θέση και εσύ απλά ακολουθείς αυτή τη γραμμή του Προέδρου, τουλάχιστον μέχρι να φτάσει η κρίσιμη ώρα που όντως καλείσαι να πάρεις θέση,
– και είναι άλλο πράγμα να είσαι ανεξάρτητος βουλευτής (δηλαδή χωρίς κανέναν Πρόεδρο από πάνω σου) και να έχεις μια ξεκάθαρη προσωπική θέση, την οποία μετά αλλάζεις.
Δηλαδή, κατά την άποψή μου, οι περιπτώσεις Ελενα Κουντουρά και Βασίλης Κόκκαλης δεν είναι ίδιες με αυτή του κυρίου Θεοχάρη. Μπορεί για λόγους πολιτικού λαϊκισμού να μπαίνουν όλες μαζί στο ίδιο τσουβάλι, όμως αν κανείς σταθμίσει τα δεδομένα θα καταλάβει ότι διαφέρουν.

Διότι βουλευτές που αλλάζουν κόμμα, έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν δεκάδες. Το να αλλάζει, όμως, ένας ανεξάρτητος βουλευτής, που δεν έχει κανέναν πάνω από το κεφάλι του, την προσωπική του άποψη σε ένα κρίσιμο εθνικό θέμα, μόνο και μόνο επειδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης του έκανε χειραψία μπροστά στο φακό και του υποσχέθηκε να τον κατεβάσει στο γαλάζιο ψηφοδέλτιο, τουλάχιστον εγώ τέτοιο πράγμα δεν θυμάμαι.

Πραγματικά πρωτόγνωρα πράγματα συμβαίνουν. Και δυστυχώς αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτά που έρχονται.

Από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Kontra, με τον Γιώργο Μελιγγώνη.