Το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης δεν ήταν μικρό. Και το 1992 διοργανώθηκαν συλλαλητήρια, ακόμη πιο μεγάλα. Ισως και δεκαπλάσια σε μέγεθος.

Πολύ καλά κάνει και πηγαίνει στα συλλαλητήρια ο κόσμος. Και τότε, όπως και τώρα, ο λαός -μέσω των συλλαλητηρίων- ζητά το ιδανικό. Να μην υπάρχει η λέξη «Μακεδονία» στο όνομα. Και καλά κάνει και το ζητά. Κι εγώ είχα πάει, το 1992, στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης.

Ομως, το θέμα είναι άλλο. Εισακούστηκε, τότε, η γνώμη του λαού; Τον Απρίλη του 1993 η κυβέρνηση της ΝΔ έχασε το όνομα και «πέρασε» ως προσωρινή ονομασία η «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Για σταθείτε: Αυτό το «πρώην» πού πάει; Στο «Γιουγκοσλαβική» πάει, είναι ξεκάθαρο. Δεν αποτελεί προσδιορισμό στο «Μακεδονία». Αρα, επί κυβέρνησης ΝΔ, «πέρασε» μια ονομασία -η οποία ισχύει 25 χρόνια τώρα- με το όνομα «Μακεδονία» μέσα. Ξεκάθαρα. Χωρίς προσδιορισμούς, χωρίς τίποτα, σκέτα-νέτα.

Αρα, μετά το συλλαλητήριο του 1992, η ΝΔ κατάφερε το 1993 και «πέτυχε» το αντίθετο από αυτό που ζητούσε ο λαός. Σήμερα, ναι, ιδανικά θα θέλαμε όλοι να μην υπάρχει ο όρος «Μακεδονία» στο όνομα. Αυτό το ζητούμενο, όμως, χάθηκε το 1993 επί κυβέρνησης ΝΔ, ξεκάθαρα, όταν «πέρασε» το «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Τα υπόλοιπα είναι κουραφέξαλα.

Ο πήχης, λοιπόν, τέθηκε τότε και ισχύει εδώ και 25 χρόνια. Οταν έχει αφεθεί το όνομα χωρίς κανέναν προσδιορισμό, δεν μπορούμε να λέμε σήμερα ότι ο πήχης για την ελληνική κυβέρνηση είναι ένα όνομα χωρίς καμία αναφορά σε «Μακεδονία» ή παράγωγό της. Ασφαλώς, αυτός θα ήταν ο πήχης για τη σημερινή κυβέρνηση, αν η ΝΔ δεν είχε χάσει το όνομα 25 χρόνια πριν. Σήμερα, ζητούμενο είναι να πετύχει η κυβέρνηση καλύτερη λύση-ονομασία από αυτή που χρησιμοποιείται εδώ και δυόμισι δεκαετίες. Και καλύτερη από το σκέτο Μακεδονία που χρησιμοποιούν σχεδόν όλες οι χώρες.