Η νέα χρονιά σε πολιτικό επίπεδο, αναμφισβήτητα θα είναι μια άγρια χρονιά. Ισως η πιο άγρια της μεταπολίτευσης, που ξεκινά με παραίτηση του κυβερνητικού εταίρου και παροχή ψήφου εμπιστοσύνης από τη Βουλή.
Εξέλιξη, για την οποία κυβέρνηση και αντιπολίτευση κάνουν περίπου τις ίδιες προβλέψεις, αλλά τελείως διαφορετικές ερμηνείες ως προς το διακύβευμά της.

Πρώτα, ως προς τις προβλέψεις:
Δεν νομίζω, να υπάρχει κάποιος σήμερα, ούτε ένας αρχηγός κόμματος της αντιπολίτευσης ή ούτε μία αντιπολιτευτική εφημερίδα, που να προβλέπει πτώση της κυβέρνησης. Και αυτό είναι πραγματικά εντυπωσιακό!
Αν κανείς διαβάσει τις δηλώσεις τους και τους τίτλους τους, θα δει καταγγελίες για «κυβέρνηση κουρελού» ή για «κυβέρνηση με ρετάλια», όπως λένε. Πάντως, δεν υπάρχει κάποιος που να προβλέπει πτώση.
Αντιθέτως, όλοι –ο καθένας με τα δικά του μαθηματικά- καταλήγουν ότι η κυβέρνηση θα βρει τους 151 βουλευτές και θα συνεχίσει το έργο της.
Αρα, ως προς αυτό, υπάρχει σχετική ομοφωνία. Η διαφορά έγκειται ως προς το πολιτικό διακύβευμα του «151». Το πού θα μας οδηγήσει, δηλαδή, αυτό το αποτέλεσμα…

Ως προς αυτό, λοιπόν, η αντιπολιτευτική γραμμή λέει ότι το προβλεπόμενο αποτέλεσμα θα οδηγήσει σε μια «κυβέρνηση κουρελού… 100 ημερών». Οτι, δηλαδή, ακόμη και αν ο Τσίπρας βρει τους 151 και πάλι θα στηθεί κοινοβουλευτική κάλπη το Μάιο, μαζί με τις υπόλοιπες. Εξού και το επιχείρημα που ακούμε ότι «κάνουν τα πάντα για να μείνουν λίγο ακόμη στις καρέκλες τους» κλ.π.

Ομως, αν αναλύσει κανείς κάπως καλύτερα τις κινήσεις του πρωθυπουργού, θα διαπιστώσει ότι αυτό δεν είναι και τόσο βέβαιο. Μάλλον, δεν είναι καθόλου βέβαιο, θα έλεγα.

Διότι αν, παρά την παραίτηση του κυβερνητικού εταίρου, ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρει να εξασφαλίσει απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία 151 βουλευτών, όπως είναι ο δηλωμένος στόχος του Τσίπρα και όπως όλα δείχνουν, τότε διαγράφονται απολύτως από τον πολιτικό χάρτη όλα τα επιχειρήματα της αντιπολίτευσης περί μη πολιτικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης.

Κανείς δεν θα μπορεί πια να προβάλλει την ετερόκλητη κυβερνητική συνεργασία ως παράγοντα αβεβαιότητας και κανείς δεν θα μπορεί να ελπίζει σε πτώση της κυβέρνησης, όπως ήλπιζαν μέχρι σήμερα.
Αντιθέτως, οι πάντες θα αντιληφθούν ότι άνοιξε ο δρόμος για παραμονή της κυβέρνησης στην εξουσία μέχρι το τέλος της συνταγματικής της θητείας, χωρίς μάλιστα τον παραμικρό αστερίσκο, εγγυώμενη και διατρανώνοντας διεθνώς την κυβερνητική σταθερότητα στη χώρα.

Με απλά λόγια, η τελευταία ελπίδα του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν να παραιτηθεί ο Πάνος Καμμένος και να πέσει η κυβέρνηση. Αν, λοιπόν, τώρα που παραιτήθηκε ο Καμμένος, η κυβέρνηση δεν πέσει, τότε θα έχουμε μια κυβέρνηση απολύτως νομιμοποιημένη, με νωπή στήριξη από την ελληνική Βουλή, χωρίς κανένα θεσμικό κίνδυνο μπροστά της μέχρι τον Οκτώβριο που λήγει η θητεία της και το κυριότερο… με 151 βουλευτές (145 του ΣΥΡΙΖΑ +6 από άλλους χώρους) που θα έχουν δηλώσει δημόσια τη στήριξή τους στη συνέχιση και ολοκλήρωση του κυβερνητικού έργου.

Δηλαδή, θα έχουμε μια κυβέρνηση Τσίπρα, πιο συμπαγή από ποτέ.
Πιο συμπαγή από ό,τι ήταν μέχρι σήμερα, που υπήρχε ένας Καμμένος να απειλεί με παραίτηση για τη συμφωνία των Πρεσπών, δημιουργώντας μια σχετική αβεβαιότητα.

Χωρίς Καμμένο, δεν θα υπάρχει καμία αβεβαιότητα. Στοιχείο που, πέραν των όποιων πολιτικών συσχετισμών, αναμφισβήτητα επιδρά θετικά αναφορικά με την κυβερνητική σταθερότητα στη χώρα, η οποία έχει ιδιαίτερα μεγάλη σημασία και για τη θέση της Ελλάδας στο διεθνές γίγνεσθαι.

Συμπέρασμα: Αν ο Τσίπρας πιάσει τους 151 στη ψηφοφορία που έρχεται, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορεί να λέει ότι το μόνο πολιτικό «κουρέλι» στο δημόσιο διάλογο είναι το αίτημα του Κυριάκου Μητσοτάκη για πρόωρες εκλογές. Ο οποίος Μητσοτάκης το λέει 3 χρόνια τώρα, μονίμως διαψευδόμενος.

Από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Kontra, με τον Γιώργο Μελιγγώνη.