Τέσσερα χάσματα χωρίζουν τη ρητορική του Κυριάκου Μητσοτάκη από τη γραμμή του πατέρα του στο Μακεδονικό. Και, ασφαλώς, δεν είναι τυχαίο. Διότι φαίνεται πως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιλέγει θέσεις με μόνη μέριμνα να τον φέρνουν απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα. Ακόμη και στα εθνικά θέματα, ακόμη και θυσιάζοντας τη συνέπεια στη γραμμή της παράταξης, ακόμη και τη συνέπεια των απόψεων του ίδιου του εαυτού του.

Πρώτον, το όνομα.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε δεχθεί το ΣλαβοΜακεδονία ως συμβιβαστική πρόταση λύσης, όμως η άλλη πλευρά το είχε αρνηθεί. Πάντως, ο πατέρας Μητσοτάκης δεχόταν σύνθετη ονομασία με τη λέξη Μακεδονία. Οπως άλλωστε δέχθηκε αργότερα και ο Κώστας Καραμανλής.
Αντίθετα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σήμερα, ρέπει προς το «χωρίς χρήση του όρου Μακεδονία». Καταρχάς, δεν απαντάει ποτέ ξεκάθαρα. Το αφήνει φλου το θέμα του ονόματος. Πάντως, εφόσον θεωρεί ότι η αναγνώριση της «Μακεδονικής γλώσσας» (ακόμη και με την αποσαφήνιση ότι ανήκει στις σλαβικές γλώσσες και δεν έχει καμία σχέση με τη δική μας) συνιστά «μη αποδεκτή εθνική παραχώρηση», τότε προφανώς δεν θέλει να τους λένε Μακεδόνες καθόλου αυτούς που την ομιλούν. Ούτε κατ’ ελάχιστον, ούτε με οποιονδήποτε προσδιορισμό. Αρα, υπονοεί ότι θέλει μια λύση χωρίς τη λέξη Μακεδονία. Ο,τι λέει και ο Αδωνις Γεωργιάδης. Πάντως, όχι ο πατέρας του.

Δεύτερον, το erga omnes.
Σήμερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης το θεωρεί κόκκινη γραμμή. Το έχει τονίσει πολλές φορές στις τοποθετήσεις του.
Ο πατέρας του, αντίθετα, ήταν οπαδός της διπλής ονομασίας (άλλη για το εσωτερικό και άλλη για διεθνή χρήση), λύση την οποία θεωρούσε, μάλιστα, μεγάλη νίκη της Ελλάδας! Το αποτέλεσμα, βέβαια, ήταν και στις δύο ονομασίες να υπάρχει η λέξη Μακεδονία, χωρίς κανέναν προσδιορισμό.

Τρίτον, οι συνταγματικές δεσμεύσεις.
Οσο ο Κυριάκος πίστευε -και ήλπιζε- ότι αυτά που ζητά ο Τσίπρας δεν πρόκειται να γίνουν δεκτά, τόσο επέμενε στις κόκκινες γραμμές. Πρώτη και κύρια για μήνες, στη γαλάζια ρητορική, ήταν οι συνταγματικές δεσμεύσεις. Να δεχθεί, δηλαδή, το γειτονικό κράτος να αλλάξει το Σύνταγμά του και την Ιστορία του. Απίστευτο να το δεχθεί αυτό ένα κράτος, εκτός και αν έχει χάσει πόλεμο. Σε καιρό ειρήνης, τα κράτη δεν δέχονται τέτοια πράγματα. Και όμως, τα Σκόπια το δέχθηκαν, όταν διαπραγματεύθηκαν με τον Τσίπρα.
Από τότε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν το βλέπει και τόσο σημαντικό και δεν το αξιολογεί ούτε καν ως θετικό σημείο της συμφωνίας. Εντυπωσιακό.
Ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, βέβαια, δεν έκανε λόγο ποτέ για συνταγματικές δεσμεύσεις.
Ισως τότε να ήταν κάπως πρόωρο αυτό το αίτημα. Βέβαια οι γείτονες είχαν συνταγματική ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ήδη από το 1991…

Τέταρτον, η Μακεδονική γλώσσα
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει ότι η αναγνώριση της Μακεδονικής γλώσσας, ακόμη και με την αποσαφήνιση ότι έχει σλαβική ρίζα και καμία σχέση με τη δική μας, συνιστά «μη αποδεκτή εθνική παραχώρηση».
Ομως, ο πατέρας του ήθελε να τους ονομάσουμε ΣλαβοΜακεδόνες. Που θα μιλούσαν, δηλαδή, τη σλαβομακεδονική γλώσσα. Αυτό θα πετυχαίναμε στην καλύτερη των περιπτώσεων ήδη τότε, με τη διαπραγμάτευση του πατέρα του.
Ε, λοιπόν, ποια είναι η διαφορά τώρα, που λέμε ότι είναι μια γλώσσα «Μακεδονική» με σλαβική ρίζα; Ποια η διαφορά με αυτό που πέτυχε ο Τσίπρας;
Επίσης, είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης επικαλείται αυτό το επιχείρημα, όταν έχει αποκαλυφθεί ότι το 2008 η αδελφή του, Ντόρα Μπακογιάννη, πρότεινε από μόνη της την αναγνώριση της γλώσσας τους, ως «Μακεντόνσκι». Και «Μακεντόνσκι» σημαίνει «Μακεδονική».

Πώς βρεθήκανε μέσα στην ίδια οικογένεια να λένε τα ακριβώς αντίθετα πράγματα; Δεν είναι εντυπωσιακό;