Μπήκε και η βούλα. Σφραγίζεται και τυπικά η αλλαγή σελίδας της ελληνικής οικονομίας. Εχουμε την επίσημη, πια, διεθνή αναγνώριση ότι η Ελλάδα πλέον πηγαίνει καλύτερα.

Διότι ασφαλώς αυτό το μήνυμα εκπέμπει στις διεθνείς αγορές η απόφαση του Eurogroup να επικυρώσει τον ελληνικό προϋπολογισμό, που περιλαμβάνει την ακύρωση της περικοπής των συντάξεων, αφού -όπως αποδεικνύεται από τα επίσημα στοιχεία- κάτι τέτοιο πλέον δεν είναι δημοσιονομικά αναγκαίο.

Τα νούμερα βγαίνουν, η οικονομία αναπτύσσεται, η χώρα πάει καλύτερα, το χρέος πλέον έχει καταστεί βιώσιμο για τους διεθνείς αναλυτές, η σταθερότητα και η κανονικότητα έχουν επιστρέψει στο προφίλ της χώρας διεθνώς.

Και αυτό ισχύει όχι μόνον ως προς τα οικονομικά της, αλλά και όσον αφορά την οντότητά της και το κύρος της, ως μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι πριν τη συνεδρίαση του Εurogroup κορυφαίοι αξιωματούχοι χαρακτήριζαν την ελληνική υπόθεση ως μια τυπική διαδικασία της επικείμενης συνεδρίασης.

Η Ελλάδα έπαψε να είναι το πρόβλημα. Και αυτό το γεγονός στέλνει ένα δεύτερο ακόμη πιο ισχυρό και θετικό μήνυμα προς τη διεθνή κοινότητα.

Αν θέλαμε να το κάνουμε εικόνα, θα λέγαμε ότι η Ελλάδα αφού βγήκε από το πολυετές μαύρο και άραχνο τούνελ που είχε εγκλωβιστεί, αφού σηκώθηκε και ξαναέστρεψε το κεφάλι ψηλά, σήμερα ξανακάθισε και επίσημα στο τραπέζι, στην κανονική θέση που της αρμόζει, ως ένα ισότιμο μέλος της Ενωσης στην οποία συμμετέχει.

Μάλιστα, δεν θα ήταν υπερβολή να έλεγε κανείς ότι σήμερα η Ελλάδα μπορεί να ατενίζει το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία από άλλες χώρες της Ενωσης.

Οπως, επίσης ότι οι Ελληνες μπορούν πλέον και πάλι βάσιμα να αισιοδοξούν ότι από εδώ και πέρα τα πράγματα θα πηγαίνουν καλύτερα. Και η μεγαλύτερη απόδειξη για αυτό είναι ακριβώς ο πρώτος επεκτατικός προϋπολογισμός, μετά από πάρα πολλά χρόνια, που ενεκρίθη.

Αρα, ναι, χτες ήταν μια ιστορική μέρα.
Και ναι, αυτή η καθαρά διαδικαστική επικύρωση -στα μάτια των Ελλήνων δικαίως- λαμβάνει διαστάσεις μιας μεγάλης εθνικής αλλαγής, μιας εθνικής λύτρωσης.

Βέβαια, η ανωτέρω ανάλυση δεν ισχύει για όλους. Και αναφέρομαι ασφαλώς στην εγχώρια αντιπολίτευση, πολιτική και μιντιακή, που δεν μπορεί να παραδεχθεί ότι είχαμε μια εθνική επιτυχία, διότι τότε θα έπρεπε να την πιστώσει στην κυβέρνηση. Και αυτό είναι κάτι απαγορευμένο για την πολιτική τους ρητορική, που έχει σχεδιαστεί έτσι, ώστε να βλέπει παντού ήττες και καταστροφή. Ακόμη και εκεί, που όλος ο πλανήτης συνομολογεί και συμφωνεί σε κάτι διαφορετικό. Να, σαν σήμερα, καλή ώρα…

Το φαινόμενο λέγεται «η μοναξιά του καταστροφολόγου» και κατά την άποψή μου είναι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της μαύρης δημοσιογραφικής περιόδου που διανύουμε.

Από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Kontra, με τον Γιώργο Μελιγγώνη.