Εδώ έχουμε δύο πράγματα να σχολιάσουμε, κατά την άποψή μου. Ενα θέμα ουσίας, που αποτελεί την είδηση, τις σχέσεις δηλαδή κράτους εκκλησίας που διευθετούνται μετά από 79 χρόνια, αλλά και ένα σημαντικό πολιτικό θέμα που ανακύπτει, και που έρχεται κατά τη γνώμη μου να επιβεβαιώσει αυτά που λέγαμε τόσο καιρό.

Ως προς την ουσία, οι πτυχές της συμφωνίας είναι γνωστές. Εκκλησία και πολιτεία προχώρησαν σε μια win win συμφωνία, με την οποία ξεθολώνει η εικόνα αναφορικά με την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, τα έσοδα της οποίας θα διανέμονται στις δύο μέρη ενώ ταυτόχρονα αποσαφηνίζεται το μισθολογικό καθεστώς των κληρικών.

Η ενδιαφέρουσα, όμως, πτυχή της συμφωνίας είναι αυτή που αναπτύχθηκε μετά τις ανακοινώσεις και έχει να κάνει με τις πολιτικές προεκτάσεις.
Γιατί –ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας- αυτό που έγινε ισοδυναμεί με μια ηχηρή σφαλιάρα –με πολιτικούς όρους πάντα- προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που ενώ θεωρούσε την εκκλησία δικό της προνομιακό πεδίο εκλογικής δράσης, στα ξαφνικά άκουσε τον Αρχιεπίσκοπο να ευχαριστεί τον Τσίπρα για την ιστορική συμφωνία.

Αρα, ο Τσίπρας δεν είναι εχθρός της εκκλησίας, όπως ήθελε η προπαγάνδα όλης της προηγούμενης περιόδου αλλά ένας έντιμος συνομιλητής της. Αυτό το μήνυμα αποστέλλεται στο λαό. Τόσο έντιμος συνομιλητής, μάλιστα, που έκανε ακόμη και τον Αρχιεπίσκοπο να τον ευχαριστεί όχι μία αλλά πολλές φορές στη δημόσια δήλωση.

Και όχι μόνον αυτό, αλλά η ΝΔ άκουσε την επόμενη μέρα και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να λέει ότι ανοίγει ο δρόμος για 10.000 προσλήψεις τα επόμενα χρόνια, μιας και βάσει του 1 προς 1, που θα ισχύει από 1/1/2019, η αποχώρηση των κληρικών από το μισθολόγιο του δημοσίου αφήνει στην ουσία χώρο για 10.000 νέες προσλήψεις, προκειμένου να ενισχυθεί το κοινωνικό κράτος, που αποτελεί θεμελιώδη αρχή της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Διπλή ήττα της αντιπολίτευσης, πολιτικά μιλώντας.

Και υπάρχει και ένα τρίτο σημείο πολιτικής ανάλυσης, που θα ήθελα να τονίσουμε, γιατί νομίζω ότι έχει σημασία. Οτι με αυτή την εξέλιξη, στην ουσία αποδεικνύεται πόσο ακραίοι (εντος ή εκτός εισαγωγικών) είναι όλοι εκείνοι που φώναζαν την προηγούμενη περίοδο –με πύρινο λόγο και βαριές καταγγελίες- κατά της συμφωνίας των Πρεσπών. Γιατί οι ίδιοι ακριβώς είναι, που τώρα δεν διστάζουν να βγουν δημόσια εναντίον ακόμη και του Αρχιεπισκόπου, του ίδιου! Του αρχηγού τους, του επικεφαλής της ορθόδοξης εκκλησίας, αποκλειστικά και μόνον επειδή χάνουν το δημόσιο! Και αυτό είναι κάτι που το αντιλαμβάνεται πολύ καλά ο κόσμος.
Οπως ο κόσμος αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι πλέον η Ελλάδα έχει έναν πρωθυπουργό, που δεν συνηθίζει να αφήνει τα εθνικά θέματα στο συρτάρι αλλά αντιθέτως καταπιάνεται μ’ αυτά, τα αντιμετωπίζει, αναλαμβάνει τις ευθύνες του και τα οδηγεί σε λύση.

Οπως το ονοματολογικό της γειτονικής χώρας, που ζημιώνει τα εθνικά συμφέροντα 25 χρόνια τώρα.

Οπως η διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, που μετρά δεκαετίες στο συρτάρι και που επιτέλους τώρα θα ξεκινήσει η διαδικασία.

Οπως και οι σχέσεις κράτους εκκλησίας, που εδώ και 79 χρόνια δεν τολμά να τις αγγίξει κανείς, φοβούμενος το πολιτικό κόστος. Και όμως! Ηρθε ένας αριστερός πρωθυπουργός, που πήγε και το έλυσε το θέμα, έχοντας μάλιστα τον Αρχιεπίσκοπο να τον ευχαριστεί όχι μία αλλά πολλές φορές δημόσια. Το ξαναλέω, γιατί κατά την άποψή μου, έχει ιδιαίτερη σημειολογία.

Από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Kontra, με τον Γιώργο Μελιγγώνη.