Τις δύο διαφορετικές προτάσεις για την πορεία της χώρας εκφράζουν τόσο πετυχημένα (φυσιογνωμικά, ενδυματολογικά, διανοητικά) οι δύο αρχηγοί των κομμάτων εξουσίας, που σε αυτές τις εκλογές το δίλημμα θα λάβει σάρκα και οστά

 

Οι επόμενες εκλογές θα έχουν καθαρά ταξικό πρόσημο. Ο διάλογος, ήδη, ξεκινά από την αριστεία και φτάνει στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αφού περάσει από τη δημόσια Υγεία, την ιδιωτική ασφάλιση και την αγορά εργασίας στο ενδιάμεσο. Η συζήτηση μπορεί να επεκταθεί άνετα σ’ όλους τους τομείς, αφού – αυτή τη φορά- οι προτάσεις των δύο διεκδικητών της εξουσίας κοιτούν προς τελείως διαφορετική κατεύθυνση, δίνοντας αφορμές και επιχειρήματα για ενδιαφέρουσες ζυμώσεις, από τα τηλε-πάνελ μέχρι τα καφενεία. Οσο, όμως, ευρεία είναι η γκάμα των θεμάτων που τίθενται στο τραπέζι, άλλο τόσο συγκεκριμένη και σταθερή είναι η ουσία της διαφωνίας: Με τον λαό ή με την ελίτ; Φτάνοντας στην εθνική κάλπη, ο πολίτης θα έχει τελικά μπροστά του αυτό το πολύ συγκεκριμένο ερώτημα να απαντήσει. 
Τα προεόρτια θα τα δούμε στις ευρωεκλογές. Εκεί, βέβαια, οι πολίτες συνήθως έλκονται από τη γοητεία της χαλαρής ψήφου. Ωστόσο μια αναλογία θα καταγραφεί και ένα πολιτικό συμπέρασμα θα βγει. Ενόψει αυτού του πολιτικού συμπεράσματος, που θα αποτελέσει τον βατήρα για το τελικό φίνις των κομμάτων προς τις εθνικές εκλογές, οι διεκδικητές έχουν χαράξει καθαρά τις διαχωριστικές τους γραμμές, στέλνοντας απολύτως διακριτά μηνύματα στην κοινωνία:
•    Ο ένας αύξησε δια νόμου τον κατώτατο μισθό, που ο άλλος δια νόμου είχε μειώσει.
•    Ο ένας επανέφερε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ενώ ο άλλος λέει ότι το 8ωρο είναι ξεπερασμένο και πρέπει να έρθουν πιο ευέλικτες μορφές απασχόλησης.  
•    Ο ένας έβαλε για πρώτη φορά τους καναλάρχες να πληρώσουν, ενώ ο άλλος τους υπόσχεται άδειες τσάμπα! 
•    Ο ένας βάζει στους λόγους του πρώτα την κοινωνία και ο άλλος τα κέρδη των τραπεζών. 
•    Ο ένας επιδιώκει να ξαναχτίσει το –διαλυμένο από τη μνημονιακή λαίλαπα- κράτος και ο άλλος θέλει να ξηλώσει όσο περισσότερο δημόσιο μπορεί, υποσχόμενος επιπλέον ζωτικό χώρο στον ιδιωτικό τομέα.  
•    Ο ένας βλέπει τις μνημονιακές αδικίες ως αναγκαιότητες μεταμνημονιακής αποκατάστασης και ο άλλος ως μια καλή αφετηρία για την περαιτέρω θεμελίωση του νεοφιλελεύθερου νεομνημονιακού προγράμματός του. 

Οι διαφορές είναι σαφείς, ταξικές και τόσο μεγάλες, που αναγκαστικά θα συμπαρασύρουν όλη την πολιτική κουβέντα, αναγκάζοντας και τα μικρότερα κόμματα να τοποθετηθούν ιδεολογικά και, μοιραία, να διαλέξουν στρατόπεδο. Κάτι που, εύλογα, θα μεταφραστεί στη συνέχεια ως έμμεση θέση υπέρ του ενός ή του άλλου διεκδικητή. Φυσικά και δεν συμφέρει τους μικρούς αυτή η διαδικασία. Όμως, δεν θα μπορέσουν να την αποφύγουν, όταν όλη η κοινωνία με αυτή θα ασχολείται. Και αυτό που μόλις περιγράψαμε λέγεται «δικομματισμός στα σκληρότερά του». 

Επειδή, μάλιστα, τις δύο διαφορετικές προτάσεις για την πορεία της χώρας εκφράζουν τόσο πετυχημένα (φυσιογνωμικά, ενδυματολογικά, διανοητικά) οι δύο αρχηγοί των κομμάτων εξουσίας, Τσίπρας και Μητσοτάκης, προβλέπω ότι σ’ αυτές τις εκλογές το δίλημμα που θα κυριαρχήσει στην κοινωνία θα λάβει σάρκα και οστά. Ένα πολιτικό δίλημμα πιο προσωποκεντρικό από ποτέ, μα συνάμα στον πυρήνα του καθαρά ιδεολογικό. Τσίπρας ή Μητσοτάκης; Με ό,τι πιστεύει ο καθένας τους. 

Φυσικά, δεν λέμε κάτι καινούριο. Όμως, ποτέ άλλοτεαυτή η σύγκριση προσώπων δεν είχε τόσο έντονα ιδεολογικά χαρακτηριστικά, έτσι ώστε να συγκρούονται -τελικά- όχι δύο άνθρωποι, αλλά δύο κόσμοι. Δύο κόσμοι που ζουν και αναπτύσσονται στην ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες, με διαφορετική κουλτούρα, καταβολές και πιστεύω. Συνυπάρχουν, αλλά διαφέρουν στον τρόπο σκέψης. Κοιτούν τον κόσμο με άλλο μάτι ο καθένας.

Εκλογικές αναφορές έβρισκαν πάντοτε, όμως –τουλάχιστον όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων- αυτές μπορεί να είχαν διαφορετικές χρωματιστές ταμπέλες, το περιεχόμενό τους όμως αναφορικά με τη διαχείριση της εξουσίας ήταν ολόιδιο. Αυτή τη φορά δεν είναι. Διαφέρει η σκέψη, η λογική, το σχέδιο, ο τρόπος υλοποίησης, η νοοτροπία, τα πάντα. Αυτή τη φορά συγκρούονται πραγματικά δύο διαφορετικοί κόσμοι. Ο κόσμος του Τσίπρα και ο κόσμος του Μητσοτάκη.   

Μπροστά σ’ αυτό το επερχόμενο επικοινωνιακό τσουνάμι, που περνάει από «γέφυρες» και διαλαλείται μέσω επίσημων προσκλητηρίων του Τσίπρα, δράσεις που επιταχύνουν τις εξελίξεις, η θέση των μικρότερων κομμάτων δυσχεραίνει. Σε περιόδους σκληρής πόλωσης, η πολιτική μαρκίζα χωράει μέχρι δύο αυστηρά, με συνέπεια να πιέζονται οι υπόλοιποι. Φυσικά, θα προσπαθήσουν να αλλάξουν την ατζέντα. Όμως, οι δυνατότητές τους είναι αντικειμενικά περιορισμένες. Δεν φταίνε οι ίδιοι για αυτό. Απλά, πρέπει να ζήσουν μ’ αυτό.

Αρθρο μου στο kontranews.gr