Αν κανείς θυμηθεί τις δηλώσεις στελεχών της ΝΔ, διαχρονικά, για το ονοματολογικό και τις «κουμπώσει» με τις τελευταίες εξελίξεις που προκαλεί η κυβέρνηση Τσίπρα (Συμφωνία των Πρεσπών προς ψήφιση στη Βουλή), το ασφαλές συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει είναι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν τρεις διαφορετικές γραμμές στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ.

Πρώτη γραμμή: Να μη δοθεί ποτέ λύση στο όνομα.

Ηγέτης αυτής της άποψης είναι ασφαλώς ο Αντώνης Σαμαράς, ο άνθρωπος που έστησε όλη του την πολιτική καριέρα πάνω στο Μακεδονικό και ο οποίος πρεσβεύει –και το λέει δημόσια- ότι καλύτερο είναι να μη δοθεί ποτέ λύση στο θέμα του ονόματος, γιατί «όπου να ‘ναι το κρατίδιο των Σκοπίων θα διαλυθεί». Τη διάλυση αυτή την προέβλεπε ήδη από το 1992, προκειμένου να δικαιολογήσει τη στάση του απέναντι στους συναδέλφους του στην κυβέρνηση της ΝΔ, την οποία έριξε για αυτό το λόγο. Τη διάλυση την προέβλεπε και το 2008, όταν με κάποιον τρόπο έπρεπε δημόσια να συμφωνήσει με τη γραμμή Καραμανλή τότε (που τον ξαναέκανε πρωθυπουργό μετά από 10 χρόνια αφάνειας). Συγκεκριμένα, μόλις ένα μήνα πριν τη Σύνοδο στο Βουκουρέστι έλεγε…

Αντώνης Σαμαράς: «Εγώ το πιστεύω. Δεν ξέρω τον ακριβή χρόνο αλλά είναι σίγουρο ότι σε λίγο δεν θα υπάρχει ως ενιαία οντότητα τα Σκόπια. Δηλαδή ο χρόνος είναι με το μέρος μας».

Και για αυτόν ακριβώς το λόγο, εξέφραζε διαχρονικά το επιχείρημα ότι καλύτερα είναι να μη δώσουμε ποτέ λύση στο θέμα του ονόματος, αλλά κάθε φορά να το πετάμε παραπέρα. Και ας τους έχει αναγνωρίσει όλος ο πλανήτης ως «Μακεδονία» σκέτο. Και ας μεγαλώσει και μια δεύτερη γενιά μ’ αυτό το δεδομένο.

Δεύτερη γραμμή: Η συμφωνία είναι καλή, αλλά να μην την υπογράψει ο Τσίπρας

Οπαδός αυτής της άποψης είναι ασφαλώς η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία το 2008  πραγματικά προσπάθησε να πετύχει μια συμφωνία με τη γειτονική χώρα, ενόψει της Συνόδου του Βουκουρεστίου, βλέποντας μια χρυσή ευκαιρία να μείνει στην Ιστορία ως η Ελληνίδα υπουργός Εξωτερικών που έκλεισε την εθνική πληγή. Μάλιστα, για να πετύχει τότε την πολυπόθητη –για εκείνη- συμφωνία, έφτασε στις μυστικές συναντήσεις της να χαμηλώνει αρκετά τον πήχη της εθνικής διεκδίκησης, αφαιρώντας την απαίτηση για αλλαγή του Συντάγματος των γειτόνων, όπως προκύπτει από έγγραφο Ελληνα πρέσβη, που αποκάλυψε το Εθνος της Κυριακής, το 2009. Είναι η ίδια εποχή εξάλλου (επί ημερών Ντόρας) που η ελληνική πλευρά προτείνει από μόνη της το «Μακεντόνσκι» ως «προσδιοριστικό στοιχείο γλώσσας και εθνότητας του λαού των Σκοπίων». Και, όμως, η γειτονική χώρα δεν δέχθηκε τίποτα από αυτά τότε, εμμένοντας στην απόλυτη και σκληρή της στάση. Αρα, λοιπόν, είναι λογικό να εχθρεύεται σήμερα η Ντόρα Μπακογιάννη οποιαδήποτε λύση σχεδίασαν Τσίπρας και Κοτζιάς, αφού σβήνει οριστικά το μεγάλο της όνειρο. Ακόμη και τώρα, που αυτή η συμφωνία πετυχαίνει περισσότερα από συνέθεταν την εθνική γραμμή και πολύ περισσότερα από όσα ήμασταν έτοιμοι εδώ και πολλά χρόνια να δεχθούμε. Κάτι που γνωρίζει πολύ καλά η ίδια.

Τρίτη γραμμή: Η συμφωνία είναι καλή και μακάρι να την περάσει ο Τσίπρας τώρα, για να μην ξεφτιλιστούμε εμείς αργότερα.

Τη συγκεκριμένη τάση μπορεί κάποιος να τη χαρακτηρίσει και ως ένα μικρό πολιτικό αριστούργημα. Αλλά και ως ένα εθνικό κακούργημα. Εξαρτάται πώς το βλέπει ο καθένας. Το δεδομένο είναι, πάντως, ότι βρίσκει όλο και περισσότερους οπαδούς εντός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από τους πιο λογικούς ανθρώπους που βρίσκονται εκεί. Διότι, μετά τις συνταγματικές τροπολογίες και διευκρινίσεις της κυβέρνησης Ζάεφ περί εθνότητας (που δεν υπάρχει) και περί γλώσσας (που διευκρινίζεται ότι είναι σλαβική και καμία σχέση δεν έχει με την αρχαιοελληνική γλωσσική κληρονομιά), η αλήθεια είναι ότι -οι λογικοί άνθρωποι- δεν έχουν και πολύ σοβαρά επιχειρήματα να επικαλεστούν, προκειμένου πίσω από αυτά να κρύψουν την άρνησή τους στη Συμφωνία των Πρεσπών. Για την ακρίβεια, δεν είχαν κανένα, μέχρι να ανακαλύψουν κάτι καινούριο περί «μακεδονικού λαού» δήθεν στη ρηματική διακοίνωση. Βέβαια, και οι ίδιοι προφανώς αντιλαμβάνονται ότι αυτά που λένε δεν είναι πειστικά, όμως δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν για να μην τους διαγράψει από το κόμμα ο Αδωνις Γεωργιάδης.

(*)  Ο τίτλος παραπέμπει στην πολιτιστική εκδήλωση για τις κουζίνες των Βαλκανίων, που διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (στο οποίο ανήκει η ΝΔ), στις 22 Μαΐου 2018, όπου παρουσίασε τις κουζίνες της Αλβανίας, της Κροατίας, του Μαυροβουνίου, της Βοσνίας, του Κοσσόβου, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και της… Μακεδονίας. Χωρίς φυσικά τότε η ΝΔ να βγάλει μιλιά, γιατί προφανώς ήταν μπουκωμένη από τη δική της, γαλάζια σαλάτα.

https://left.gr/news/makedoniki-galazia-salata?fbclid=IwAR2pVmi3cLppRu0u-mMQum5RER0xEXArcB42hrlqXrzZiFBrqJLCOSbWwXk